«Είναι βαρύ αυτό κυρία!»

«Είναι βαρύ αυτό κυρία!»

 

Ένα από τα θετικά της καραντίνας, ήταν ότι πλέον μπορούμε να παραγγέλνουμε διαδικτυακά ό,τι θέλουμε και να μας το φέρνουν στο σπίτι. Προσωπικά επιλέγω αυτόν τον τρόπο για βαριά αντικείμενα όπως για παράδειγμα η άμμος της γάτας μου. Στη ζωή μου είχα πάντα γάτες. Αυτό σημαίνει ότι η άμμος που έχω κουβαλήσει, μπορεί να μην γεμίζει την έρημο Καλαχάρι, αλλά σίγουρα γεμίζει μια μικρή παραλία σε ένα ελληνικό νησί.

 

Επίσης έχω ζήσει στο εξωτερικό σε πολλά διαφορετικά σπίτια, αυτό σημαίνει μετακομίσεις και μετακινήσεις, με βαλίτσες και κούτες. Αλλά και στην Ελλάδα από το 2019 έως σήμερα έχω κάνει 5 μετακομίσεις. Τις 3 μόνη μου. Επίσης έχω μεγαλώσει κάπως έτσι: μαμά και κόρη σούπερ μάρκετ, κρεοπωλεία, μανάβικά να σηκώνουμε βάρη για να ταϊστεί η οικογένεια. Ακόμα, επειδή μεγάλωσα σε νησί, είχαμε επιπλέον και το κουβάλημα του νερού. Στην αρχή από πηγή σε νταμιτζάνες, μετά σε μπουκάλια και τέλος σε φιάλες 15λιτρες. Μιλάμε δηλαδή για αθροιστικό βάρος ετών.

 

Στην εξίσωση δεν βάζω καν τις δουλειές του σπιτιού, τα μερεμέτια, τα βαψίματα, την κηπουρική, το μαγείρεμα και δεν βάζω καν εκείνες που συν τοις άλλοις, έχουν και παιδί ή παιδιά.

 

Οι μυϊκοί και σκελετικοί πόνοι είναι περισσότερο συχνοί σε γυναίκες κατά 30%. Επίσης περισσότερες γυναίκες παρουσιάζουν τενοντίτιδες στους καρπούς τους. Ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών έχει χρόνιο πόνο. Αυτό μπορεί να συμβαίνει για πολλούς φυσιολογικούς λόγους όπως για παράδειγμα ότι λόγω τεστοστερόνης οι άντρες έχουν μεγαλύτερα επίπεδα ανοχής στον πόνο. Αλλά το κοινωνικό βάρος που πέφτει στις γυναίκες μεταφορικά και κυριολεκτικά, δεν εκτιμάται ούτε του έχει δοθεί σημασία από την επιστήμη. Αντιθέτως υπάρχει η πεποίθηση ότι οι γυναίκες “γκρινιάζουν” και “παραπονιούνται” κι έτσι περισσότερη σημασία δίνεται σε έναν άντρα που θα πει ότι πονάει παρά σε μία γυναίκα. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει και μέσα στις κλινικές, όπως πολύ ωραία περιγράφει ο Marek Glezerman (2016) στο βιβλίο του “Φυλοειδική Ιατρική – Διαφορική διάγνωση και θεραπεία με βάση το βιολογικό και το κοινωνικό φύλο” έκδοση 2021 από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.

 

Όποτε έρχεται λοιπόν ένας νεαρός άντρας να μου παραδώσει τα πράγματα που αγόρασα και με κοιτάζει με οίκτο, συμπόνια ή με ειρωνεία λέγοντας: “είναι βαρύ αυτό κυρία” το μόνο που μου έρχεται σαν αντίδραση είναι να χαμογελάσω. Να σημειώσω εδώ, ότι την άμμο την παραγγέλνω μία μία την φορά για να μην επιβαρύνω το άτομο που θα κάνει την παράδοση και πάντα του αφήνω και τιπ. Ο νεαρός ντελιβεράς δεν ξέρει. Όπως δεν ξέρει και ο μέσος Έλληνας, ετεροφυλόφιλος ταυτοφιλικός άντρας, ότι κατά πάσα πιθανότητα, η μάνα του και η αδερφή του (δεν αναφέρω καν τη γιαγιά του) έχουν σηκώσει πολύ περισσότερα βάρη στη ζωή τους, από ό,τι θα σηκώσει εκείνος στο γυμναστήριο. Και εκείνος θα τα σηκώσει οικειοθελώς, με σωστό τρόπο και το σώμα του θα τον ανταμείψει.

 

Δεν ζητάμε να μην είστε ευγενικοί και θα έπρεπε ως τώρα να γνωρίζετε τι είναι η ευγένεια. “Μα να μην σας λέμε ότι είναι βαρύ;” Όχι, μην μας το λέτε. Το ξέρουμε, έχει γραφτεί στο κύτταρό μας το βάρος. Μπορείτε να ρωτάτε αν χρειαζόμαστε βοήθεια. Μπορείτε να μας βοηθάτε αν σας το ζητήσουμε. Αλλά να μας υποτιμάτε και να θεωρείτε ότι δεν αντέχουμε, δεν γνωρίζουμε ή ότι είμαστε τριανταφυλλένιες, δεν είναι ευγένεια.

 

Λέγοντάς μας ότι ακυρώνουμε την ευγένεια είναι ουσιαστικά σα να μας λέτε πώς θα αισθανόμαστε και τι βιώνουμε και ότι δεν είμαστε ικανές να ξεχωρίσουμε την ευγένεια και το πραγματικό ενδιαφέρον κάποιου, από το πατροναριστικό ύφος και την υποτίμηση.

 

“Είναι βαρύ αυτό κυρία.” 

Ναι νεαρέ μου, το βάρος της πατριαρχίας να δεις πόσο βαρύ είναι!

 
TOP