Πόσο εύκολο σου είναι να με σκοτώσεις;

Τολμάς να μετρήσεις τις γυναικοκτονίες; Τολμάω να τις μετρήσω εγώ; Τολμάω να βάλω τις βασανισμένες νεκρές στη σειρά και να τις μετράω, ενώ συγχρόνως ο αριθμός αυξάνεται διαρκώς  σε επίπεδο εξευτελισμένου θανατικού μακελειού; 

Όχι δεν τολμάω να μετρήσω τις νεκρές. Είναι πολλές και κυρίως ντρέπομαι. Η άψυχη αλλά σημαντική επιστήμη της στατιστικής τις μετράει. 

Δεν μετράω για λίγο. Θυμώνω. Εξαγριώνομαι. 

Στη μέχρι τώρα μου ζωή με έχουν θυμώσει άντρες. Άντρες που τους είχα γκόμενους, είχα δεσμό μαζί τους,  νταραβέρι αλλά και ο πατέρας μου, ο αδελφός μου, ένας τύπος που με προσέβαλε στο δρόμο, άλλος που προσέβαλε άλλους μπροστά μου, χίλια σενάρια με μικρότερη ή μεγαλύτερη βαρύτητα. Κάποια ακραία. 

Με έχουν λοιπόν ενίοτε εξαγριώσει, με έχουν κάνει μαινάδα, με έχουν αφήσει να παραμιλάω από εξαλλοσύνη. Έχω βρεθεί ουκ ολίγες φορές εν βρασμώ ψυχής και μυαλού και σώματος και όλα να βράζουν σε καζάνι με φωνές. 

Θέλεις να σου πω τη λόλα να ένα μήλο διαφορά, εγκληματία ή εν δυνάμει εγκληματία; Όχι δεν είσαι τρελός. Εγκληματίας είσαι. 

Κανέναν τους δεν σκότωσα. Κανένα τους δεν κυνήγησα με μαχαίρι γύρω γύρω, μέχρι να τον πιάσω και να τον σφάξω έτσι στο δρόμο σαν να έκοβα ντομάτες. Κανέναν δεν έσπρωξα από τα βράχια, κανέναν δεν έσπασα στο ξύλο μέχρι θανάτου. Σε κανέναν δεν έριξα μπουνιά. Σε κανέναν δεν έσπασα το χέρι και κανέναν δεν γέμισα μώλωπες. Κανέναν δεν βίασα. 

Ποια είναι η διαφορά μας; Θέλεις να σου πω;

Νομίζεις είναι απλά η μυϊκή δύναμη; Η άλλη ήξερε πολεμικές τέχνες και ο άλλος περίμενε να κοιμηθεί για να την πνίξει αφού κρέμασε το σκυλί του. 

Δεν είναι η μυϊκή δύναμη η διαφορά μας. Θα σου πω τι είναι. Είναι η σχεδόν εθιμοτυπικά αποδεχόμενη «νομιμοποίηση» του ενός θυμού από τους δύο. 

Γιατί έχει εθιμοτυπικά, παραδοσιακά πες το όπως θες, σχεδόν «νομιμοποιηθεί» στη χώρα που ζω (ναι το ξέρω ότι σε άλλες τις κρεμάνε τις κυρίες τους, πιστεύεις πρέπει να πω και ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ;), από τα παλιά  χρόνια μέχρι το σήμερα, να δέχομαι κι εγώ και η άλλη δίπλα μου, ότι ο θυμός του άντρα είναι πάνω από τον δικό μας θυμό. Ότι η συνέπεια από αυτόν τον θυμό, μπορεί και να είναι καταστροφική και φυσικά σχεδόν πάντα η αιτία αυτού του θυμού είμαι εγώ. 

Εγώ που δεν έκατσα καλά. 

Που δεν είμαι καλή γυναίκα, γιατί μια καλή γυναίκα δεν θυμώνει/φωνάζει/πρήζει/κερατώνει τον άντρα, τον συμβίο ή τον έτσι της. 

Δεν τον φτάνει σε τέτοιο σημείο. Έτσι δεν λένε συνήθως; Φαντάσου σε τι σημείο τον έφτασε για να κάνει κάτι τέτοιο. 

Έχουμε σχεδόν «νομιμοποιήσει» σε αυτή τη χώρα, σε αυτόν τον κόσμο, ότι τον πατέρα, τον άντρα, τον γκόμενο πρέπει και λίγο λίγο να τον φοβόμαστε, έτσι ώστε να είμαστε συνετές. 

Και δεν πάω στο ψυχαναλυτικοκοινωνικό σκέλος που εύλογα υποστηρίζει ότι σαν φύλο, οι γυναίκες φέρουμε αέναο συλλογικό τραύμα με όλη αυτή την μπουρδελοσιστορία της πατριαρχίας, όσο φεμινιστικά κι αν έχουμε ανατραφεί οι νεότερες. Δεν είναι θεωρίες. Είναι θεσπισμένη με αίμα ιστορία,  με γεγονότα που κρατάνε από την απαρχή του ανθρώπινου γένους και προφανώς συνεχίζονται. Δεν είναι αστεία πράγματα. 

Μένω στην καρδιά της μπουρδελοιστορίας της πατριαρχίας. Αυτή που χωρίς νόμο αλλά με άγραφο κανόνα, σχεδόν «νομιμοποιεί» το φονικό χέρι γιατί πολύ ταράχτηκε. Γιατί πολλά ανέχτηκε. Γιατί άντρας είναι. Γιατί ναι αλλά αυτή τι του έκανε. Γιατί τη σκότωσε εν βρασμώ. Γιατί τη σκότωσε γιατί πολύ την αγαπούσε. Γιατί την έσφαξε γιατί τον πίεζε. Γιατί τη σάπισε στον ξύλο γιατί τον έφαγε ο εγκλεισμός (αυτή δεν ήταν επίσης έγκλειστη ή άνεργη; ΡΩΤΩ ), η πανδημία, η ανεργία, ένα σπυρί στον κώλο του. 

Αν αγαπάω έναν άντρα και με χωρίσει γιατί πια δεν με θέλει, εύκολα θα με συντρίψει συναισθηματικά. 

Αν τον πιάσω στο κρεβάτι με άλλη, μπορεί να κλαίω για μήνες. 

Αν πάρω διαζύγιο, μπορεί να κάνω χρόνια να συνέλθω. 

Δεν θα τον σκοτώσω όμως και μαζί με μένα η πλειονότητα των γυναικών (ΟΧΙ οι εξαιρέσεις που δεν αποτελούν καν συγκριτικό δείγμα για φόνισσες συζύγους και μανάδες, δεν στοιχειοθετούν επιχείρημα σε αυτή τη συζήτηση) Θα κάνω ψυχοθεραπεία, θα κοπανηθώ, θα παίρνω της φίλες μου να τους πρήζω τα έντερα, μπορεί να του στείλω μηνύματα πόνου, μπορεί και να του ζητάω να το συζητήσουμε ή να του πω με διέλυσες γαμώ της γης τον άξονα και μαλάκα να τον πω, όμως όχι. 

Δεν θα τον σκοτώσω. 

Όλα, σχετίζονται με μια εδραιωμένη και από έτη παγιωμένη ανδρική αίσθηση κυριαρχίας, κατοχής, εξουσίας πάνω στο γυναικείο μαλλί, που βεβαίως αν του αξίζει θα τραβηχτεί κατά βούληση του θύτη. 

Δεν είναι μόνο ότι τώρα οκ όλοι τις σκοτώνουν κι ας σκοτώσω κι εγώ.

Δεν είναι ότι το ανδρικό χέρι είναι πιο βαρύ και πάλη να γίνει, παίζει να νικήσει. Μάλλον θα νικήσει. 

Είναι ότι το χέρι αυτό νιώθει από όταν ήταν μια σταλιά, ότι είναι δικαίωμα του. 

Συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν μας νοιάζει. Δεν με νοιάζει. Υπάρχει στο χέρι, στο κεφάλι, στο θυμικό, στο δεξί ημισφαίριο, δεν ξέρω, υπάρχει όμως και έρχεται και επιβεβαιώνεται από συζητήσεις στην τηλεόραση, στα social media, στα καφέ, με θέμα τη φούστα του θύματος, το κρυφό ημερολόγιο του θύματος, τον εραστή του θύματος, το ότι το θύμα τόλμησε να κυκλοφορήσει νύχτα και να πάει σε ένα σπίτι με άντρα. Και όχι δεν είναι η φύση. Είναι απολύτως κοινωνικά κατασκευασμένο και πολυετώς χειροκροτημένο. 

Μαζί με ένα τόνο βάρος και ενοχές, που σπρώχνουμε βάναυσα σαν κοινωνία πάνω στην κακοποιημένη με όποιο τρόπο, ότι έπρεπε να φύγει, γιατί το άφησε να συμβεί; Γιατί το επέτρεψε; 

Σταματήστε να κάνετε τους μάγκες σε κάτι που η τοξικότητα του σχεδόν αγγίζει πλαίσιο ναρκωτικού.  

Αυτό το ανδρικό χέρι που νιώθει ότι είναι δικαίωμα του, πρέπει να κοπεί. 

Από τη ρίζα. 

Αν η λύση είναι να κάνουμε κόρες νίντζα που από βρέφη θα έχουν μάθει να σαπίζουν στον ξύλο και στο πρώτο red flag να ρίχνουν κουτουλιά (γιατί αυτό αξίζει) πείτε μας να το ξέρουμε και επίσημα να μπούμε σε ένοπλο αγώνα. 

Το θέμα δεν είναι η εκπαίδευση των κοριτσιών.

Το θέμα είναι η εκπαίδευση των αντρών. 

Και κυρίως, η εκπαίδευση τους από άλλους άντρες. 

Την επόμενη φορά, αντί να πεις «εγώ δεν είμαι σαν αυτούς» και να μας κάνεις να σου ρίξουμε φάσκελα, πολύ απλά ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΑΣ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΕΣΥ, πες στο φίλο σου στην ιδιωτική σας συζήτηση, μην είσαι μαλάκας. Μην μιλάς έτσι για τη μάνα σου. Μην μιλάς έτσι για τη γκόμενα σου. 

Μην είσαι μαλάκας.

Μπορείς; Αντί να πεις το οτιδήποτε άλλο, πες ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ. 

 

Ιωάννα. 

TOP