«Πότε θα φτιάξεις τη ζωή σου;» – Αυτή η μάστιγα.

«Πότε θα φτιάξεις τη ζωή σου;» - Αυτή η μάστιγα.  

 

Το έτος είναι 2023, κι όμως ακόμα το «φτιάξιμο της ζωής» κάποιου για πολλούς αποτελεί συνώνυμο του γάμου και της οικογένειας. Τι σημασία έχει εάν πήρες προαγωγή, εάν κατάφερες να ανοίξεις την επιχείρηση που ονειρευόσουν, εάν τελείωσες με το απείρως απαιτητικό διδακτορικό σου, εάν μετακόμισες επιτέλους στο δικό σου σπίτι, εάν κάνεις τα χόμπι που πάντα αγαπούσες ή εάν έχεις καταφέρει να δημιουργήσεις έναν κοινωνικό κύκλο από φίλους που όταν βρίσκεσαι ανάμεσά τους νιώθεις πραγματικά χαρούμενος και γεμάτος; Όχι. Για την πλειονότητα της κοινωνίας, το «φτιάξιμο» της ζωής, και κατ’ επέκταση η κατάκτηση της πολυπόθητης ευτυχίας, επιτυγχάνεται μόνο με την εύρεση ταιριού και τη δημιουργία οικογένειας.

 

Στην Ελλάδα του σήμερα, μια γυναίκα θα μπορούσε να αναλύει σε μια παρέα ότι κατάφερε να γίνει δεκτή στο διαστημικό πρόγραμμα της NASA, ότι την επέλεξαν ανάμεσα από 8,000 υποψηφίους και ότι σε 6 μήνες θα βρίσκεται στο φεγγάρι και πάλι τα φώτα θα πέσουν πάνω στην άρτι αφιχθείσα- ας την πούμε Ζωή, η οποία ανακοινώνει πως παντρεύεται την ώρα που δείχνει με περηφάνια το μονόπετρο που της έδωσε ο- ας τον πούμε Τάκης. 

 

Προφανώς, σε αυτό το σενάριο δε φταίει ούτε η εν δυνάμει αστροναύτης, ούτε η Ζωή, ούτε ο Τάκης, ίσως ούτε και η ίδια η παρέα. Ο καθένας ζει τη ζωή του και πράττει βάσει αυτού που θεωρεί πως θα τον κάνει ευτυχισμένο. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι έχουμε μεγαλώσει σε μια κοινωνία που μας έχει μάθει πως από όλα αυτά που μπορούμε να κατακτήσουμε με θέληση, προσπάθεια, θυσίες και επιμονή, το πιο «σημαντικό» είναι κάτι που για να συμβεί, σημαντικό ρόλο παίζει κατά κύριο λόγο ο παράγοντας τύχη, (το να βρεις δηλαδή κάποι@ που να ταιριάζετει πραγματικά και όχι απλά να κάνεις μια οποιαδήποτε επιλογή για να λες έτσι ότι είσαι σε σχέση ή ότι θα παντρευτείς). 

 

Ας έρθουμε όμως στο προκείμενο. Τι σημαίνει «φτιάχνω τη ζωή μου» που με τόσο παράπονο ρωτούν οι γονείς; Εάν αυτό το «φτιάξιμο ζωής» εξαρτάται απόλυτα από το γάμο και την οικογένεια, τότε αυτομάτως ένα μεγάλο ποσοστό του ενήλικου πληθυσμού εξαιρείται από αυτή την επίτευξη απόλυτης ευτυχίας. Τι συμβαίνει με τα ομόφυλα ζευγάρια; Εάν η απόκτηση παιδιού δε θεωρείται ακατόρθωτη σε αυτή την περίπτωση, θεωρείται τουλάχιστον απίστευτα δύσκολη. Τι συμβαίνει με τις γυναίκες ή τους άντρες που δεν μπορούν να κάνουν παιδί; Ή με τις γυναίκες, οι οποίες αν και θέλουν να δημιουργήσουν μια οικογένεια δεν έχουν βρει έναν κατάλληλο σύντροφο; Όλοι αυτοί οι άνθρωποι σύμφωνα με αυτή τη λογική είναι καταδικασμένοι να παραμείνουν στη σκοτεινή και ντροπιαστική τάφρο των αιωνίως «άφτιαχτων»; Ε, δεν το νομίζουμε!

 

Και εν τέλει τι σημαίνει η ερώτηση «πότε θα φτιάξεις τη ζωή σου;». Άρα πριν παντρευτείς η ζωή σου είναι διαλυμένη; Τότε γιατί να κοπιάζουμε για όλους τους στόχους που έχουμε βάλει από μικροί και να μην ξεκινάμε να γεννοβολάμε από νωρίς με όποιον ή όποια βρεθεί τυχαίως στον δρόμο μας;

 

Ένας καλοπροαίρετος ίσως να ερμήνευε αυτή τη φράση ως μια ανησυχία των γονιών. Έχουν το άγχος να βρουν τα παιδιά τους κάποιον στη ζωή τους, έτσι ώστε να μη μείνουν μόνα τους όταν αυτοί θα έχουν φύγει. Όμως, σίγουρα ένας γάμος δεν μπορεί να εξασφαλίσει κάτι τέτοιο. Ακόμα και να μη λάβουμε υπόψη το κυνικό σενάριο του υψηλού ποσοστού διαζυγίων, η ζωή δεν μπορεί να έχει μία αμετάβλητη πορεία. Πολλά μπορεί να συμβούν και εν τέλει να καταλήξει κάποιος μόνος του, όπως για παράδειγμα να χάσει τον/την σύντροφό του/της. Ή να αποξενωθεί τελείως από τα παιδιά του. 

 

Τίποτα και κανένας δεν μπορεί να μας εγγυηθεί ότι δε θα καταλήξουμε μόνοι μας. Αυτό που μπορούμε όμως να κάνουμε είναι να ελπίζουμε για το καλύτερο, να φροντίζουμε τον εαυτό μας και να παραμένουμε πιστοί στα θέλω μας χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις. (Τονίζω τη λέξη «εκπτώσεις», γιατί κανείς δεν είπε πως δεν πρέπει να κάνουμε υποχωρήσεις. Οι υποχωρήσεις και ο καθορισμός ορίων αποτελούν ακρογωνιαίους λίθους στη διατήρηση και ανάπτυξη οποιασδήποτε φύσεως σχέσης, από επαγγελματική μέχρι φιλική ή ερωτική).   

 

Πού μας αφήνει λοιπόν όλο αυτό; Ίσως τελικά αν καταφέρουμε να αποβάλλουμε από μέσα μας αυτή την αγωνιώδη προσπάθεια του να «φτιάξουμε τη ζωή μας», να κατορθώσουμε να κάνουμε πιο ποιοτικές επιλογές σχετικά με το ποιους επιτρέπουμε να μπουν στην καθημερινότητά μας. Επιτέλους, θα φύγουμε από αυτή την αιώνια αναμονή του πότε θα συναντήσουμε το «άλλο μας μισό» και θα ξεκινήσουμε να ζούμε. Κάθε μέρα που ζούμε έχει αξία και καλό είναι να της το αναγνωρίσουμε επιτέλους της φουκαριάρας. Ας ζήσουμε τη ζωή μας και ας απαλλαγούμε από ένα πρόσθετο άγχος. Δε χρειάζομαστε άλλα… ως millennials έχουμε ήδη αρκετά.  

 

Εν τέλει, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το «φτιάξιμο ζωής», βάσει όσων πιστεύουν οι περισσότεροι, τελειώνει την ημέρα του γάμου ή άντε στο μαιευτήριο μετά το πρώτο παιδί. Είναι σα να τελειώνει εκεί η ζωή, αφού αυτό το σημείο αποτελεί το “happy end”. Κανείς δεν ασχολείται με το τι θα γίνει στη συνέχεια. Αυτό που κάνει μία ρομαντική κομεντί να διαφοροποιείται από ένα κοινωνικό δράμα είναι το πότε τελειώνει η ιστορία που αφηγείσαι. Εξάλλου, μπορεί ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα να πέθαναν για τον έρωτά τους, αλλά κανείς δε μας λέει εάν θα κατάφερναν τελικά να μείνουν μαζί μια ζωή, ειδικά εάν η Ιουλιέτα έπρεπε να πηγαίνει γραφείο, να μεγαλώνει παιδιά και να κάνει και τις δουλειές στο κάστρο της. 

 

Εάν σας ρωτήσει λοιπόν κανείς πότε θα φτιάξετε τη ζωή σας, πείτε τους πως έχετε ήδη ρίξει τα θεμέλια και προσθέτετε ορόφους με κάθε σας επίτευγμα, είτε επαγγελματικό, είτε προσωπικό και εύχομαι μέχρι τα βαθιά γεράματα να έχετε «φτιάξει» ουρανοξύστη! 

 

Κατερίνα. 

 
TOP